Krakowskie tradycje intelektualne

Urodził się 17.02.1901 r. w Zatorze k. Oświęcimia jako syn Stefana i Zofii z Korczyńskich. W 1921 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa i jednocześnie w Szkole Nauk Politycznych UJ, ucząc się u S. Estreichera, W.L. Jaworskiego i M. Rostworowskiego Dwa lata później przeniósł się do Handelshochschule w Berlinie, obierając ekonomię jako drugi fakultet. W 1927 r. uzyskał tytuł doktora na podstawie rozprawy Rozwój historyczny unitaryzmu i federalizmu w Niemczech. Początkowo pracował w Prokuratorii Generalnej a następnie w Zarządzie miasta Krakowa jako adwokat-radca prawny, rozwijając równocześnie działalność naukową, polityczną i publicystyczną. W 1946 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego UJ, a w 1959 r. - profesora zwyczajnego. W latach 1948-51 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa a od 1962 r. kierował utworzoną z jego inicjatywy Katedrą Historii Doktryn Politycznych i Prawnych. Wykładał teorię państwa, prawo konstytucyjne oraz geopolitykę, której wzorem była szkoła francuska (V. la Blanche, J. Brunhes, J. Ancel,). Grzybowski zainicjował badania politologiczne w Polsce. W swym dorobku naukowym wiązał zagadnienia prawno-ustrojowe z zagadnieniami społecznymi. Koncentrował się przede wszystkim na problematyce ustrojowej Polski, Niemiec i Rosji Sowieckiej. Był pierwszym, który przeprowadził analizę prawną dyktatury władzy Trzeciej Rzeszy. Wydał też pierwsze naukowe opracowanie polskiego prawa państwowego okresu II Sejmu Ustawodawczego. Istotne miejsce w całokształcie twórczości naukowej Grzybowskiego zajmują studia nad faszyzmem i demokracją, a także historia Polski. W ostatnich latach życia najwięcej uwagi poświęcił dyscyplinie historii doktryn politycznych i prawnych. W 1969 r. zorganizował Sesję Makiawelowską (z okazji 500 rocznicy śmierci N. Machaveliego). Działalność publicystyczną rozpoczął od ścisłej współpracy z Jaworskim na początku lat 30. W latach 1933-34 pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego „Czasu”. Gdy odmówił opublikowania listu pasterskiego episkopatu potępiającego masonerię, musiał odejść, zrywając tym sposobem więzi ze środowiskiem krakowskich konserwatystów. W tym czasie współredagował też miesięcznik „Przegląd Współczesny”, w którym prowadził obszerną analizę polskich i światowych prac o tematyce polityczno-ustrojowej. Zainteresowania konstytucjonalizmem zachodnioeuropejskim połączył z działalnością polityczną w Stronnictwie Prawicy Narodowej. Po II wojnie światowej wstąpił do PPS i zaangażował się w przygotowywanie kilku projektów konstytucyjnych. Rozpoczął też współpracę z krakowskim tygodnikiem „Odrodzenie” a potem z pismem „Kuźnica”, na łamach którego przedstawił koncepcję Trybunału Konstytucyjnego. Był członkiem-korespondentem PAN, prezesem Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych, członkiem Sociéte Jean Bodin oraz Institut International de Philosophie Politique. Zmarł 19.06.1970 r. w Krakowie.
Do najważniejszych jego prac należą: Od dyktatury ku kompromisowi konstytucyjnemu (1930), Zasady Konstytucji kwietniowej (1935), Powstanie Republiki Niemieckiej (1929), Ustrój Związku Socjalistycznych Sowieckich Republik. Doktryna i konstytucja (1929), Kryzys państwa konstytucyjnego a wychowanie państwowe (1932), Rewolucja światowa XIX (1935), Współczesne doktryny społeczne (1948), Teoria reprezentacji w Polsce Odrodzenia (1959), Historia doktryn politycznych i prawnych. Od państwa niewolniczego do rewolucji burżuazyjnych (1967), Rzeczy odległe a bliskie. Rozmyślania o historii Polski (1969), Ojczyzna, Naród, Państwo (1970).